കുട്ടിക്കളി

1.

എല്ലാവർക്കുമിഷ്ടപ്പെട്ട കളികൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും

അന്നും

വൈകുന്നേരമായി.

പോലീസുവേഷക്കാർക്കായി കള്ളനായും

വേട്ടപ്രിയർക്കായി മാനായും

ഓടുന്നതിന്നിടയിലൂടെ

നേരം തീർന്നുപോയി.

നാളെയും വരണമെന്നും,

കുട്ടിയില്ലാത്തകളികൾക്കൊരു രസവുമില്ലെന്നും

പരിയുമ്പോൾ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു.

ഓടിക്കാനൊരു കുട്ടിയെ

എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമാണ്.

2.

കേട്ടുകേട്ട്

അന്നും

നേരം പോയി.

പറയാൻ എല്ലാവർക്കുമുണ്ട് വിശേഷങ്ങള്‍.

ഒച്ചകൾക്ക് ചെവികൊടുത്ത്

അർത്ഥമുണ്ടാക്കുന്നതിന്നിടയിലൂടെ

സൊറ കഴിഞ്ഞു.

അടുത്തതിന്ന്

നിശ്ചയമായും വരണമെന്നു പറയാൻ

പരിയുമ്പോഴാരും മറന്നില്ല.

മിണ്ടാതൊക്കെയും കേൾക്കുന്നൊരാളെ

എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമാണ്.

3.

കാതുകിട്ടാത്ത വാക്കുകളെ

തോന്നുമ്പോലെ ചേർക്കലാണ്

മുതിർന്ന കുട്ടിയുടെ കളി.

കവിത രാഷ്ട്രീയം ഇത്യാദികൾ

 

താൻ എഴുതുന്ന മാതിരി അല്ലെങ്കിൽ തനിക്കു പ്രിയപ്പെട്ടവർ എഴുതുന്ന മാതിരി എഴുതുന്നതാണ് മികച്ച സാഹിത്യം എന്ന തോന്നൽ കവികൾക്ക് ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. അത് അത്യാവശ്വവുമാണ്. കാരണം, ഇത്തരം ഒരു കാവ്യബോധം ഇല്ലെങ്കിൽ എഴുത്ത് നടന്നില്ല എന്നു വരാം. പക്ഷേ, ഈ ബോധം മാത്രം വച്ച് കവിത അല്ലെങ്കിൽ സാഹിത്യം എന്ന സാമഗ്രിയെ വിശകലനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് മികച്ച അബദ്ധമായിമാറും. ഉദാഹരണത്തിനു താൻ കവിതയെഴുതുന്ന മട്ടുവച്ച് വൈലോപ്പിള്ളി ചങ്ങമ്പുഴയെ (തിരിച്ചും) വിലയിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചാകൽ എന്തു സംഭവിക്കും? വൈലോപ്പിള്ളിക്കവിതയ്ക് അകലം പാലിക്കാനുള്ള എതിരിയായി ചങ്ങമ്പുഴ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വിജയന്മാഷ് ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, ഇടപ്പള്ളിയിൽ നിന്നുള്ള അകലം കൊണ്ടുകൂടിവേണം വൈലോപ്പിള്ളിക്കവിതയെ മനസ്സിലാക്കാൻ എന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു. കൊള്ളിവാക്കിലെ കൊള്ളിയെ വാസ്തവത്തിന്റെ നാളത്തിലേക്ക് ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സൂക്ഷ്മതയും ഭംഗിയും വൈലോപ്പിള്ളിയിൽ കാണാം (അക്കൊള്ളിവാക്കിലില്ലയോ വാസ്തവനാളം). ചങ്ങമ്പുഴയുടേത് വേറൊരു വഴിയാണ്. വാക്കുകൾ സുലഭതയും താളസമ്പന്നതയും അതിൽ കാണാം.

ഇതേമാതിരിയോ ഇതിലധികമോ വ്യത്യാസം ഇന്നെഴുതന്നവർക്കിടയിലുമുണ്ട്. അനൂപ് കെ.ആറിനേയും ഹരിശങ്കരൻ അശോകനേയും പരിഗണിക്കുക. വീട് പലമാതിരി വരുന്നുണ്ട് അനൂപിന്റെ കവിതകളിലെങ്കിൽ (സേവിഡോസെഡമോർ) ചൊറി രൂപകമായി ആവർത്തിക്കുന്നു ഹരിയിൽ (പിസ്കോണിയ മസ്കു, എഗോസിപ്പ് അക്കോർഡിംഗ് റ്റോ ഹിശങ്കരൻ അശോകൻ). താളപദചേരുവകൾ പലരൂപങ്ങൾ (അവന്റെ പ്രായക്കാരുടെ കവിതയിൽ കാണാത്തത്ര അളവിൽ) ഹരിയുടെ എഴുത്തിൽ കാണാം. കടലിന്നുള്ളിൽ കാഞ്ചനവീട്ടിൽ/കഞ്ചാവൂതുംകന്യകയിൽ (നിനക്ക് മനസ്സിലാകരുതെന്ന് എനിക്ക് വാശിയൊന്നുമില്ല ശ്ശോ) എന്നും "ഏത് നേരത്തുദിച്ചതീ മാരക ചന്ദ്രൻകൊള്ളാ-/മീവഴിക്ക് വന്നകൊണ്ട് കാണാനൊത്തല്ലോ (അമ്പിളിവേല) എന്നും ഒക്കെ അതിൽ കാണാം. ഇത്തരത്തിലുള്ള താളം അനൂപിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയില്ല. എന്നാൽ, മലയാളത്തിൽ ആശാനോളമെങ്കിലും പഴക്കമുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രരൂപം "പീറ്റർ മരിച്ചു വന്ന നട്ടുച്ച/ അവളിൽ വൈകുന്നേരമായില്ല" എന്ന വരികളിൽ കാണാം. ഇത്തരമൊന്ന് ഹരിയുടെ വരികളിൽ കാണുക പ്രയാസം. ഇതേപോലെ വൈജാത്യങ്ങൾ സിന്ധു കെ.വിയും രേഷ്മ സി. യും എഴുതുന്നതിൽ കാണാം. ആറ്റൂർ കവിതയുടെ രൂപഭാവബോധ്യങ്ങളല്ല അനിത തമ്പിയുടെ കവിതയ്ക്ക്. തന്റെ പ്രിയകവികളിൽ ഒരാൾ ആറ്റൂരാണെന്ന് അനിത പറയുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, ജലം എന്നു വേണ്ടിടത്ത് അങ്ങനെത്തന്നെ വേണമെന്നും മുതിർന്നവരേർപ്പാടാക്കുന്ന തിരുത്തിലല്ല വാക്കുകളും അതുകൊണ്ട് കവിതയും പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്നും അനിതയുടെ ആലപ്പുഴവെള്ളം വായിച്ചവർക്ക് മനസ്സിലാകും. അന്ധർ നിൻ തുമ്പിയോ കൊമ്പോ/ പള്ളയോ തൊട്ടിടഞ്ഞിടാം/എനിക്കുകൊതി നിൻ വാലിൻ/ തുമ്പുകൊണ്ടൊരു മോതിരം (മേഘരൂപൻ) എന്ന്, തന്റെ കൊതി വേറെത്തന്നാണെന്ന്, മുന്നേ പറഞ്ഞ കവിയാണ് ആറ്റൂർ. ആലപ്പുഴവെള്ളം ഒരു ആറ്റൂർ തി(തു)രുത്തിനെ ഭേദിക്കുന്നതിന് ഇത്തരത്തിലും ചില രസങ്ങളുണ്ട്. ( ഒരേ അച്ചിൽ വാർത്തെടുത്തതുപോലെ എഴുതുന്ന സ്ത്രീപുരഷവിജ്ഞരെ ഇവിടെ പരിഗണിക്കുന്നില്ല. അത്തരം രണ്ട് കവികളെപ്പറ്റിയോ ഒരാളുടെ തന്നെ കവിതകളെപ്പറ്റിയോ പറഞ്ഞ് ആയതിനുള്ള ശിക്ഷ സുജീഷ് മുന്നേ ഏറ്റു വാങ്ങിയതാണ്.അതിനി ആവർത്തിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ). പറഞ്ഞു വന്നത് കവിതയ്ക്ക് പലരൂപമുണ്ടെന്ന പഴയകാര്യമാണ്.

ഭാഷയിലും ഭാവനയിലുമായിരിക്കണം ഒരു കവിയുടെ മികവ് എന്നും ഭാവനയെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയാണ് കവിതയുടെ കർതവ്യമെന്നും സുജീഷ് അടുത്തകാലത്തെഴുതിയതാണ് ഈ കുറിപ്പിന്റെ പശ്ചാത്തലം. മുന്നേ പറഞ്ഞ കവികൾ, വൈലോപ്പിള്ളിയും അനൂപും ചങ്ങമ്പുഴയും ഹരിയും സിന്ധുവും രേഷ്മയും ആറ്റൂരും അനിത തമ്പിയും ഒക്കെ എഴുതിയ മികച്ച കവിതകൾ വായിച്ചാൽ ഭാഷയിലും ഭാവനയിലുമുള്ള മികവ് എന്ന സുജീഷിന്റെ പ്രയോഗത്തെ ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ സാമാന്യവൽക്കരിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റും എന്നും തോന്നുന്നില്ല. ഇനി, ഓരോകവിയിലും ഓരോതരത്തിലാണ് ഈ മികവുകൾ എന്നാണെങ്കിൽ അതിനെ മനസ്സിലാക്കുക കൂടുതൽ പ്രയാസമാവും. അതെന്തേലുമാകട്ടെ. അതിനേക്കാൾ ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്.

ശരിതെറ്റുകൾ ബോധ്യപ്പെടുത്താനും ആശയങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കാനുമൊക്കെ കവിതയല്ല ഗദ്യമാണ് നല്ലതെന്നും കവിത ആത്യന്തികമായി ഭാഷയുടെയും ഭാവനയുടേയും സാധ്യതകൾ തേടുന്ന കലയാണെന്നും ഉള്ള സുജീഷിന്റെ നിരീക്ഷണം പരിഗണിക്കാം. പ്രത്യക്ഷത്തിൽ തലയാട്ടാൻ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഈ വിചാരത്തിൽ ചില കുരുക്കുകളുണ്ട്. ഗദ്യം പദ്യം എന്നല്ല ഗദ്യവും കവിതയും തമ്മിലാണ് സുജീഷ് വേർതിരിവ് പറഞ്ഞത്. ഇതുവരെയുള്ള വായനയിൽ പദ്യത്തിലെഴുതിയ ഒന്നും തന്നെ സുജീഷ് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയതായി കണ്ടിട്ടില്ല. വെയിൽ എന്ന കവിതാസമാഹാരത്തിൽ പദ്യമേയില്ല. കവിതയെ പദ്യത്തോട് സമീകരിക്കുന്ന ആളല്ല സുജീഷ്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ മുന്നേ അവതരിപ്പിച്ച നിരീക്ഷണം എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം എന്നത് വ്യക്തമല്ല. ഒരു പക്ഷേ, കവിതയെ പദ്യമായി കാണുന്ന, വളരെ പഴക്കവും വേരോട്ടവുമുള്ള ശീലമാകണം ഇതിന്ന് തലയാട്ടാൻ പലരേയും സന്നദ്ധരാക്കിയത്. കവിതയിൽ മാത്രമല്ല അതിനെപ്പറ്റിയുള്ള എഴുത്തിലും അബോധതലത്തിൽ ചില ഭൂതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നതുമാകാം.

കവിത പ്രചരണത്തിനു നന്നല്ല എന്ന കാര്യം പരിഗണിക്കാം. പ്രചരണം എന്നതുകൊണ്ട് മിക്കവാറും ഉദ്ദേശിക്കുക രാഷ്ട്രീയമായിരിക്കും. ശുദ്ധസൗന്ദര്യപക്ഷക്കാർ മിക്കവാറും ഈ നിലപാടുകാരാണ്. മികച്ച കല ഒരു പ്രസംഗമല്ല സൗന്ദര്യോൻമുഖതയാണെന്നൊക്കെ കേൾക്കാൻ രസമുണ്ടെങ്കിലും, എഴുത്തുകാരി പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വിധത്തിൽ രാഷ്ട്രീയം എഴുത്തിൽ ഇടപ്പെട്ടുകളയും. "പൂവുകളൊക്കെയും കീറിമുറിച്ചു ഞാൻ/ പൂവിന്റെ തത്വം പഠിക്കാൻ, "ഭൂമികന്യയെ വേൾക്കാൻ വന്ന മോഹമേ ഇന്ദ്ര-/കാർമുകമെടുത്തു നീ കുലച്ച് തകർത്തല്ലോ" എന്നീ കാല്പനിക വിലാപസ്വരത്തിന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയുടെ പിളർപ്പിന്റെ പശ്ചാത്തലമാണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ഓ.എൻ.വിയിൽ സൗന്ദര്യപക്ഷക്കാർ എന്തുകാണും? ഇതൊന്നും കവിതയല്ലന്ന് പറയാം. അന്തരിച്ച മുണ്ടശ്ശേരി തർക്കത്തിനു വരില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട്, ഇപ്പോഴത്തെ കവിത പരിഗണിക്കാം. ബ്രേക്അപ് പാർടി എന്ന അരുൺ പ്രസാദിന്റെ കവിതയിൽ ആശാന്റെ കാലത്തിനോ അതിന്റെ തുടർച്ചകൾക്കോ ആലോചിക്കാൻ കഴിയാത്ത സാമൂഹികതയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് കവിതയിൽ രാഷ്ട്രീയം കാണുന്നവർക്ക് കണ്ടെടുക്കാം. ഇത് പ്രസക്തമാകുന്നത് പ്രണയത്തിന്റെ ശക്തവും സാമാന്യവുമായ ഒരുരൂപം മലയാളത്തിൽ ഇന്നും ലീലയായതിനാലാണ്. "പഴകിയ തരുവല്ലി മാറ്റിടാം/ പുഴയൊഴുകും വഴിവേറെയാക്കിടാം/കഴിയുമവ, മനസ്വിമാർ മന-/സ്സൊഴിവത ശക്യമൊരാളിലൂന്നിയാൽ" എന്നതിന്റെ അനുരണനം "പീറ്റർ മരിച്ചു വന്ന നട്ടുച്ച അവളിൽ വൈകുന്നേരമായില്ല" എന്ന അനൂപിന്റെ വരികളിലുണ്ട്. പക്ഷേ, അനൂപന്റെ കവിതയിൽ വയനാടിന്റെ അസംസ്കൃതമായ അഥവാ സംസ്കൃതം കലരാത്ത പ്രകൃതികൂടിയുണ്ട്. പറഞ്ഞു വന്നത് സുന്ദരമാക്കാനും വ്യത്യസ്ഥമാകാനുമുള്ള പരിശ്രമങ്ങളിലും, ബ്രേക്അപ് പാർടിയിലെന്നപോലെ, കവിതയിൽ രാഷ്ട്രീയം വന്നേക്കുമെന്നാണ്. (ബ്രക് പാർടിയിലും, പക്ഷേ ലീലാവിഷ്ട പ്രണയത്തിന്റെ ചിലഭാഗങ്ങളും ഉണ്ട്. ആയതിലെ വിഷാദം ഉദാഹരിക്കാം. കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല.) ഡേറ്റിങ്ങിനു ശേഷം പ്രണയം പഴയമല്ല എന്നും അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയം പഴയതല്ല് എന്നുമാണ് പറഞ്ഞത്. രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഇത്തരം വരവിനേക്കാൽ ചാരുതയും ഉപകാരവും

"അത് തിന്നരുത്
ഇത് തിന്നരുത്
തിന്നാലും തൂറിയാലും
സ്വയംഭോഗം ചെയ്യരുത്
എന്നൊക്കെ അനുശാസിക്കുന്നവര്‍ക്ക്
ഏത് സംഗീതം കേട്ടാലും
വയറിളക്കമുണ്ടാവണേ" (ആഹാരം പോലെ സംഗീതമുണ്ടാവണേ എന്ന്) എന്ന ടി.പി.വിനോദിന്റെ വരികൾക്കാണ്. അവനവന്റെ കാലത്തോട് പ്രതികരിക്കുകയാണ് മികച്ച കലയുടെ പണി എന്ന ബോധ്യമാണിത്. മോശം കലയിലും കേവലസൗന്ദര്യപക്ഷക്കാരിലും അവരറിയാതെ രാഷ്ട്രീയം പ്രവർത്തിക്കും. അതാകട്ടെ, പിൻതിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ പ്രതിലോമകരമായിരുന്നെന്ന് വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്യും.

പഴമക്കാർ ശ്ലോകം വച്ച് സമർത്ഥിച്ചിരുന്നതിന്ന് പകരമായി അല്ലെങ്കിൽ പ്രതികാരമായി ഇക്കാലം സായ്പിനെ വച്ചാണല്ലോ സമർത്ഥിക്കുക. തദ്വാരേ ഒന്നു നോക്കാം. The Best of American Poetry 2015 ന്റെ മുഖവുരയിൽ അതിന്റെ എഡിറ്ററും കവിയുമായ David Lehman, The New York Times 2014-ൽ നടത്തിയ “The New Verse News” എന്ന ഏർപ്പാടിനെപ്പറ്റി പറയുന്നുണ്ട്. സംഗതി എളുപ്പമാണ്. നമ്മുടെ ചില കവികൾ നിസ്സാരമെന്ന് പുച്ഛിക്കുകപോലും ചെയ്തേക്കാം. (സാധ്യത കുറവാണ്. സായിപ്പിനെ ഇവിടുള്ളവർ പുച്ഛിക്കുമോ?). അതാത് ദിവസത്തെ വാർത്തയെ പ്രമേയമാക്കി കവിതയെഴുതാൻ ടൈംസ് കവികളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. കവിത പിന്നെ പത്രത്തിൽ പ്രസിദ്ധികരിക്കും. ലേഹ്മാനും ഇത്തരത്തിൽ ഒരു കവിതയെഴുതിക്കൊടുത്തു. കൊളമ്പിയ സർവ്വകലാശാലയിലെ ലൈംഗികാതിക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഡിസംബർ 2014 ൽ Ariel Kaminer എഴുതിയ Accusers and the Accused, Crossing Paths at Columbia University ലേഖനത്തെയാണ് ലേഹ്മാൻ കവിതയാക്കിയത്. മൂപ്പർ കൊളമ്പിയയിലെ പൂർവ്വവിദ്യാർത്ഥിയുമാണ്. പക്ഷേ, പത്രം കവിത പ്രസിദ്ധീകരിച്ചില്ല. മുതിർന്ന എഡിറ്റർമാരും നിമയവിദഗ്ധരും "The subject was too hot to handle in a poem” എന്ന് കണ്ടെത്തി. തന്റേത് മികച്ച കവിതയൊന്നുമായിരുന്നില്ലെന്ന് ലേഹ്മാൻ. പോരാത്തതിനു, മുന്നേ പറഞ്ഞ ലേഖനത്തിൽ ഇല്ലാത്ത യാതൊന്നും (വാക്കുകൾ പോലും അതിൽ നിന്നെടുത്തതാണ്) കവിതയിൽ ചേർത്തിട്ടുമില്ല. പക്ഷേ, ലേഖനത്തേക്കാൾ തീവ്രത കവിതയ്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ലേഹ്മാൻ പറയുന്നത്, ഒരു ലേഖനത്തിലുള്ള വസ്തുുതകൾ കവിതയായി വരുമ്പോൾ കുടുതൽ അപകടകരമായേക്കും എന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ സുദീർഘമായി പകർത്താം

“The lesson, so far as I can see, is that what is acceptable in a fact-checked newspaper article becomes dangerous, or potentially dangerous, in a poem—even if the poem is absolutely faithful to the facts as reported. A poem is not a straightforward article; its meaning is not self-evident; it can be ambiguous, and if it is, it is dangerous, the more so at a time when the “sensitivities” of special-interest groups play a decisive part in limiting free speech on campus and everywhere else. From the newspaper’s point of view, there was only a downside in posting my poem. They had wanted something harmless, or funny, or “poetic,” not anything that could stir up emotions about “such timely campus subjects as rape and sexual assault, “yes means yes” contracts preceding the consummation of an affair, the rights of the accused in rape cases, the effects on the accusers, the artwork as a substitute for a conventional “senior thesis,” the way language reflects these tensions, the resort to platitudes by the university leadership.” (David Lehman 2015, Forward, The Best American Poetry 2015).

അതായത്, രാഷ്ട്രീയാദി ആശയങ്ങൾ അപകടകരമാം വിധം ഭംഗിയായിപ്പറയാനും കവിതയ്ക്ക് കഴിയും. അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടകാര്യമൊന്നുമില്ല. കാരണം, എന്റെ പരിചയത്തിലെ ഏറ്റവും നാടകീയവും കാവ്യാത്മകവുമായ ആദ്യവാചകങ്ങളിൽ ഒന്ന് ഒരു പ്രചരണപുസ്തകത്തിന്റേതാണ്. ആ ആദ്യവാചകം ഇതാണ്: “A spectre is haunting Europe-the special of communism.” പുസ്തകത്തിന്റെ പേര് കമ്മ്യണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റ്റോ.

പിൻകുറിപ്പ്

ഇപ്പറഞ്ഞതൊന്നുമല്ലാതെ, കവിതയും രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിലുള്ള ഇടപാടിനെ വ്യക്തമാക്കാൻ, അവ്യക്തമാക്കാനുമാകാം, യാത്രാശേഷമുള്ള പ്രാർത്ഥന നിർദ്ദേശിക്കുന്നുണ്ട് ഹരിശങ്കരൻ. പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോകാരണങ്ങൾ. എന്തായാലും, "സജ്ഞയാ അന്ധത ഒരുത്തമ കവചമല്ലാതായിരിക്കുന്നു."

തഗ് ലൈഫ്

“എഴുതാതിരിക്കാനുള്ള കാരണങ്ങളിൽ

മടി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.”

ഇതെഴുതിയതോടെ

പ്രാചീനമായ ആ പ്രഹേളിക ആവർത്തിച്ചു.

 

അത്രയും വായിച്ചതോടെ

പ്രഹേളികയെന്ത് വ്യാളിയാണെന്നും

യവനേത് മലയാളം മുൻഷിയെന്നും

നിങ്ങൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

(വിചാരിക്കും മുന്നേ

വെളിപ്പെട്ടല്ലോയെന്ന്

വികാരംകൊള്ളേണ്ടതില്ല.

അത്ര പഴേ സൂത്രമാണിത്)

 

പരിചയം ഭാവിക്കാത്ത പരിഭവക്കാരേ,

ആദ്യവരികളിലാവർത്തിച്ചത്

“ഇത് കള്ളമാണ്” എന്ന

പഴയ കുരുക്കാണ്.

സുവ്യക്തതയെ വിശദീകരിച്ച് നാണംകെടുമ്പോൾ

പേരുമാറ്റപ്പെരുമാക്കളിരുട്ടുവിതക്കുമ്പോൾ

നിങ്ങൾക്കിതോർമ്മവന്നേക്കാം;

വന്നില്ലെന്നും വരാം.

വന്നാലുപകരിച്ചേക്കാവുന്ന

വെളിച്ചംപച്ചകുത്തുന്ന സാധനമാണ് ഓർമ്മ.

ഇരുട്ടത്തതുവഴിയിലേക്കൊറ്റുമെന്നാണ് വാസ്തവം.

 

വാസ്തവമോ

വിജാകിരിയില്ലാത്ത വാതിലാണ്

അതെപ്പറ്റിയാലോചിക്കുന്നതാണിയാണ്.

എന്തിനെപ്പറ്റിയാണേലും

ആലോചിക്കുന്നതിന്നാണിയാണ്.

അതുകൊണ്ട്,

ആലോചനകളുണ്ട് സൂക്ഷിക്കുക

എന്നെഴുതിവച്ച സുഹൃത്ത്

എനിക്കില്ലായിരുന്നു

 

ഇതുവരെ വായിച്ചതിൽ

പരസ്പരബന്ധംവല്ലതും തോന്നിയാൽ

അങ്ങനൊന്നുമെഴുതുമ്പോൾ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ലെന്നോ

അങ്ങനൊന്നും എഴുതുമ്പോൾ ഉദ്ദേശിച്ചതല്ലെന്നോ

വാക്കുകൾക്ക് അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നതരം ആളാണ് നിങ്ങളെന്നോ

ആയതിലേന്തേലും തകരാറുണ്ടെന്നോ

പറയാൻ നമ്മളാര്?

 

പ്രവചനീയതയുപേക്ഷിച്ച

തഗ് ലൈഫാണിതെന്നാണാത്മീയാശ്വാസം.

ആശ്വസിക്കാൻ,

അക്രോശിക്കാനും കാരണങ്ങളുണ്ട്.

 

“എഴുതാതിരിക്കാനുള്ള കാരണങ്ങളിൽ

പേടി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.”

എന്നെതെഴുതിയതോടെ

പ്രാചീനമേയല്ലാത്ത ആ പ്രഹേളിക

മടികൂടാതെ ആവർത്തിച്ചു.

വൈരം

ഇല്ല പൊറുത്തിട്ടില്ല തെല്ലുമിന്നോളം എല്ലാ-
മുറിവുമതേപോലെ നീറി നിൽക്കുന്നുണ്ടുള്ളിൽ
ചിരി നീ ഭാവിക്കുന്നൂ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, പിന്നിൽ
ഞെരിക്കുമണപ്പല്ലിൻ കടുപ്പം ഞാനേ കണ്ടൂ.

സഹനം സമന്വയമെന്നവർ പറഞ്ഞേക്കാം
സഹജീവനോപായചാതുര്യമാമന്ത്രണം.

വഴുക്കുംവാക്കിന്നർത്ഥച്ചതുപ്പിൽ വശ്യസ്മേരം
പുതുക്കും പരിചയത്തിളക്കത്തിന്നു പിന്നിൽ
പടരുംചതി ഒളിവീശുന്ന ചരിത്രത്തിൽ
പതുങ്ങും, ക്രോധം നുരയിടുന്ന പാരസ്പര്യം.

മാരണംവച്ചും നിഴൽക്കുത്തിന്നു നാൾനോക്കിയും
രാപ്പകലുകളൊടിമറയുമാഖ്യായയിൽ
പകയുരുക്കും പൊറുപ്പിന്റെയുലയിൽ നേരാന്നേരം
വെറുപ്പിൻവിഷക്കാ ചുട്ടെടുത്തു തിന്നും നമ്മൾ.

ഉച്ചകോടിപോൽ ഉപചാരസൗമ്യത നീട്ടി
വ്യർത്ഥവാഗ്ദാനങ്ങളാരചിച്ച് കൈകൾ കൂപ്പും
യുദ്ധപൂർവ്വകാലത്തിന്നുത്സവാരവങ്ങളിൽ
ശാന്തിഗീതത്തിൻ രാഗമൂർച്ഛകൾ പടർന്നാലും

രൂപകങ്ങളിൽ നയചാതുര്യം പൊലിപ്പിക്കും
വിനയപ്രച്ഛന്നത്തിൻ മറവിൽ നീ പോറ്റുന്ന
ദുരകൾ, കൗടില്യന്റെ നയനാഗങ്ങൾ ചീറ്റും
വിഷഗീതികളുൾക്കാതെന്നും കോർത്തെടുക്കുന്നു.

നിസ്വനിശ്ശബ്ദമഹാജനത്തിൻ പൊരുളേറ്റി
കെട്ടിപ്പൊക്കിയ വലിപ്പത്തിന്റെ കൺകെട്ടിന്മേൽ
നാദബ്രഹ്മാചാരിമാർ സ്തോത്രഹാരങ്ങൾ ചാർത്തും
പേരുകൊത്തിയകല്ലിൽ പെരുമ പൊടിപ്പിക്കും

പ്രാക്കുകൾ പ്രാരൂപിയായ് പറന്നു വരും, നിന്റെ
സ്മാരകങ്ങളിൽ കാഷ്ടം വിതറും, മൂവന്തിക്ക്
കുറുകിത്തെറിതള്ളിത്തിരിച്ചുപോകും, പല
ലോകരുമച്ചേഷ്ഠയിൽ പ്രേമവായ്പുകൾകാണും.

നിനക്കുതെറ്റാനിടയില്ലിരുട്ടിലും കണ്ണു-
തിളങ്ങും മാർജ്ജാരജാഗ്രതയാലുയിർക്കൊപ്പം
പേരുപോറ്റുവോരരിപ്രാവിന്റെ പറക്കലിൽ
പ്രാക്കിന്റെ ചിറകടി വേർതിരിച്ചറിഞ്ഞിടും.

ആളുമാരവങ്ങളും മറയും, വടുക്കളിൽ
കാലകാളിമകേറും, മയങ്ങും ദുർഭൂതങ്ങൾ.
മറക്കാവെറിയായും വിശ്രാന്തിയെ കൊത്തും
രസഹാരങ്ങളായും പിന്നെന്റെ വരക്കങ്ങൾ.

നാമരൂപി നീ, പേരിൻ പെരുമ നിനക്കൂറ്റം.
പേരില്ലായ്മയിലെന്റെ പടയും പരിചയും.

മുന്നേപ്പോലല്ല!

മുന്നേപ്പോലല്ല

പ്രേമത്തിൻറെ മറ്റേ അറ്റത്

ഇപ്പോൾ അവളാണ്,

സൂക്ഷിക്കണം.

വിരസകാമുകവിശേഷവിസ്മൃതികളേ

വിട!

ചൂതുപോലേ

ചുരംപോലെ

ചുരുളിന്നപ്പുറം

രസനിഗൂഢത.

പ്രേമത്തിലവൾ

പ്രേതഭാഷിണി.

പ്രിയാസക്തമർമ്മരങ്ങളേ

പ്രീതിപ്രസരസുഭാഷിതങ്ങളേ

വിട.

മുന്നേപ്പോലല്ലേയല്ല,

സൂക്ഷിക്കണം.

താളത്തിൻറെ മറ്റേ അറ്റത്

ഇപ്പോൾ അവളാണ്.

അലസകാമുകവിലാസലോലങ്ങളേ

വിട!

വഴുതും വാക്കുപോലെ

വഴിഞ്ഞൊഴുകും പുഴപോലെ

വളവിന്നപ്പുറം

ചുഴിയും കയനീലചാരുത.

പ്രേമത്തിലവൾ

സ്വച്ഛന്ദഗാമി.

ഛന്ദോയുക്തതാളസാരള്യങ്ങളേ

ലളിതപദഗദ്യരേഖീയബോധ്യങ്ങളേ

വിട.

ദേശീയതകളേ

കോയ്മകളുടെ കൊടികളേ

വാജീകരണ യുക്തികളേ

കുന്നായ്മകളുടെ കൂട്ടുത്സവങ്ങളേ

ഭാഷയുടെ അതിരുകളേ...

മുന്നേപ്പോലാകാനാകില്ല.

പ്രേമം

ഇപ്പോൾ അവളാണ്,

രൗദ്ര.

22/4/2018

കവനതന്ത്രം

നമ്മളൊന്നിച്ച് കിടന്നെണീറ്റ്
രണ്ടുവഴിയായതിൻ ചരിത്രം
മൊഴിവഴക്കത്തിലുളുപ്ലെസ്സായി
അഴലും പുരട്ടിപ്പുറത്തിടേണം

ഒട്ടെരിവേറ്റുവാൻ നിന്റെ ചന്തി,
ഓമനപ്രാമുലയെന്നുമൊക്കെ
നരേറ്ററിൻ ലിംഗാനുഭൂതിസക്തം
തത്ഭവലിംഗങ്ങളാനയിക്കാം.

ശീലിൻപഴക്കത്തിലാധിഹീനം
ശീലിക്കവേണമാവർത്തനങ്ങൾ
വ്യാജം വിതരണനിർവ്വഹണം
പ്രോജ്വലനിർബേജാർ സംവിധാനം.

ആലിംഗനത്തിലെ ലിംഗമൊക്കെ
ആരാഞ്ഞറിഞ്ഞ കുതൂഹലങ്ങൾ
കുത്തിമറിയും നിരൂപണങ്ങൾ
അക്കാവ്യഗരിമയിലുദ്ധരിക്കും.

അടുക്കളച്ചായ്പിന്നിരുട്ടു ഗന്ധം
അലക്കുകല്ലിന്റെ കുതിർന്ന ഭാവം
വാടിനിൽക്കുന്ന ടെറസ്സുറോസ
ബിംബിക്കും പെണ്ണിന്റെ ജീവചിത്രം!

വീറെഴും പെണ്ണിൻ പ്രതിനിധാനം
വേറിട്ടുനിൽക്കും വിധത്തിൽ വേണം
ആർത്തവകാലത്തിനായി മാത്രം
അഞ്ചാറു വരികളെ മാറ്റിവയ്ക്കാം

ജാഗ്രത്തിൽ ജാതിപ്പിശാചുക്കളെ,
ബ്രഹ്മണിക് ലെഫ്റ്റിന്റെ ഹിംസകളെ,
ഹംസയെയദറാക്കും സെക്കുലത്തെ,
ഏജൻസി ചോരാതെ വെളിവിലാക്കാം

പോയകുന്നിന്റെ പ്രതാപകാലം
പായാത്തപുഴയുടെ ദൈന്യരൂപം
പ്രകൃതിസ്നേഹം വഴിഞ്ഞൊഴുകിനീങ്ങും
പ്രകാശസംശ്ലേഷണഗീതിയാക്കാം

നാട്ടുപ്രേമം പൊതിച്ചോറുഗന്ധം
കിട്ടാത്തകോലുമിട്ടായികാണ്ഡം
നാലുമണിപ്പൂവിരിഞ്ഞ സന്ധ്യ
നഗരത്തിരക്കിന്മേലോർത്തു നിൽക്കാം.

ഫേസ്ബുക്കിൽ നന്നായ് കറൻസിയുള്ള
ഭാവാഭിഗമ്യമായന്തരംഗം
തോന്നുന്നിടത്തെന്റർകീയമർത്താൻ
തോന്നുക കൂടിയായാൽ തികഞ്ഞു.

കാറ്റൊത്തു തൂറ്റുക എന്നതാണ്
കാലികമാകുവാനുള്ള തന്ത്രം
പെൺപ്രൊഫൈലായി രമിച്ചകാലം
ഇസ്കൂളിലെല്ലാം പഠിച്ചതാണ്.

ഫേക്കായ കാലത്തിലല്ലേ നമ്മൾ
ഫേസിന്റെ തത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഫാഷനിലാണാണിയായതിന്മേൽ
തൂങ്ങുകയെന്നതിലാണ് കാര്യം.

വേണ്ടുന്നകൂട്ടരോടൊത്തു നിൽക്കാൻ
വേണ്ടും വിരുത്തവും കൂടിയായാൽ
ഉത്തമം കാവ്യം സുലൈക്കുരമ്യം
ഉത്തമേ നമ്മളും വൈറലാകും.

*ഇത്ഥം കാലികകവനതന്ത്രം സമാപ്തം.*

അമ്പലക്കമ്മിറ്റീലെ പെലേന്മാർ

അയലത്തെ പെലേച്ചെക്കന്മാരെ

അമ്പലക്കമ്മിറ്റീലെടുത്തപ്പോ

ഉള്ളോന്നാന്തി;

ന്നാലും മിണ്ടീല്ല.

പഴേ കാലല്ല

അമ്പലം നാട്ടാരടെയായി

ഇവറ്റോളൊക്കെ പൂജാരിവരെയായി

ശുദ്ധീം വൃത്തീമൊക്കെ പോയി.

ന്നാലും തേവര് കൈവിട്ടില്ല.

ദേവപ്രശ്നത്തിന് ഇവരെ മുന്നിട്ടെറക്കീലേ

ആചാരമുറകൾ തെറ്റിക്കരുതെന്ന്

ഇതുങ്ങളെക്കൊണ്ടന്നെ പറയിച്ചില്ലേ...

കമ്മിറ്റീലെടുത്തേനും ഗുണോണ്ടായി

തൊട്ടൂടാത്തേങ്ങളെ

ഇവറ്റോളന്നെ നീക്കിനിർത്തിക്കോളും

പുറംപണിയൊക്കെ

പത്ത്പൈസ ചെലവില്ലാണ്ട് ചെയ്തോളും

ഉത്സവം എങ്ങന്യാവേണ്ടേന്ന്

ഇടയ്ക്കോന്ന് ചോയ്ക്കണംന്ന് മാത്രം.

 

അമ്പലമുക്കിലെ

മേത്തമ്മാരുടെ ചായക്കടപൂട്ടിക്കാൻ

എത്രനോക്കീതായിരുന്നു

ഇവറ്റോളെറങ്ങീപ്പോ വെടിപ്പായില്ലേ...

ഹിന്ദുവുണർന്നൂന്ന്

പണ്ടംതീനികളറിഞ്ഞു.

ശുദ്ധീം വൃത്തീം

ഇനി ഇവറ്റോൾക്കും വരട്ടെ

ഹിന്ദുക്കളൊന്നിക്കാൻ

തേവരായിത്തോന്നിച്ചതാകും...

 

ല്ലാം ശരി

രാഖികെട്ടൊക്കെയാകാം.

ഉമ്മറത്തിരുത്താം.

കൂട്ടിത്തൊടലോക്കെ

ഇപ്പോ എല്ലാട്തും ആയില്ലേ.

പക്ഷേ

ഇവറ്റോൾടെ വീട്ടിലെ ചായഗ്ലാസ്സിൻറെ ഉളുമ്പുമണം

ഹോ!

ന്തായാലും

തേവര് തോന്നിച്ച്

പെലേച്ചെക്കന്മാരെ

കമ്മറ്റീലെടുത്തത് നന്നായി.

30 March 2018 

പേരിൽ

നിന്റെ പേരിൽ 
നീ മാത്രമല്ലുള്ളത്.
ഒടുവിൽ സന്ദർശിച്ച
പോയപ്രതാപത്തിന്റെ
മുഷിഞ്ഞ ചുമരിൽ
മാറ്റാന്റെ കൈപ്പടയിൽ
നിന്റെ പേരിന്റെ തിളക്കം കണ്ടു.

ആതേ അക്ഷരങ്ങളെങ്കിലും 
ആ പേരു നിന്റേതെങ്കിലും  
അതുകുറിക്കുന്നത് 
നിന്നെയല്ല.
നിന്നെപ്പോലൊരാളെപ്പോലുമാകണമെന്നില്ല.

ചുവരുകൾ‌ നമുക്ക് എഴുതാനുള്ളതാണെങ്കിലും
ചരിത്രത്തിന്റെ ചുവരിലെ പേരുകൾ
ഇപ്പോൾ തർക്കവിഷയമാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ?  
ഒരേ പേരിൽ ഒരുപാടുപേരുള്ളപ്പോൾ
ഒരു പേരിൽ ഒരുപാടുപേരുണ്ടാകില്ലേ?

ഒരു പാട്
അതല്ലേ പേര്?
അതിലല്ലേ പെടുന്നത്?


അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക്
ആളെ ആവാഹിക്കുന്ന മാന്ത്രികത
അനിശ്ചയങ്ങളിലേക്ക് ഉപേക്ഷിക്കയാൽ
ഞാനെഴുതുമ്പോൾമാത്രം രൂപപ്പെടുന്ന
ആ ഒരാൾ ആരാണെന്ന്,
എന്റെ കൈപ്പടയിൽ
നിന്റെ പേരിൽ
വരുന്നതാരെന്ന് 
സന്ദേഹമൊഴിയുന്നേയില്ല. 

ആ ഭിത്തിയിൽ
എഴുതിയത് ഞാനല്ല.
ആരൊക്കെയോ‌വന്നുപോയെന്നും 
പേരുകൾ ബാക്കിയായെന്നും
അതിൽ നിന്നും വായിക്കാം.
ഒരു പേരിലും ഒരാൾ മാത്രമല്ലെന്നും 
നിരൂപിക്കാം.

ആഗോളതാപനത്തിൽ ഒരു പ്രേമലേഖനം

ഭയങ്കര പ്രിയങ്കരീ,

1 മെയ് 2017

ബാഹുബലി-1 പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളെ സങ്കല്പിക്കുക. രണ്ടാംഭാഗം ഇറങ്ങിയത് അയാളെ ബാധിക്കുന്നില്ല. കട്ടപ്പ വാളുവച്ചത് അയാളെ അലട്ടുന്ന ഒരു രഹസ്യം അല്ല. ഓവറായി തണ്ണിയടിക്കുകയും കരൾ സാമാന്യേനെ കണ്ടീഷനിൽ ആയിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ ആരും വാളുവയ്ക്കും എന്ന ശാസ്ത്രസത്യം അയാൾക്ക് അറിയാം. അയാൾ ശാസ്ത്രത്തിൽ വിശ്വസികുന്നു. തന്നെയുമല്ല അയാളുടെ ശ്വാസകോശവും സ്പോഞ്ച്പോലാണ്. ദിങ്ങനത്തെ ഒരു ശരാശരി ഇന്ത്യാക്കാരന് അംബാനി മൊയലാളി മൂന്നു മാസത്തേക്ക് ജിയോ സിം കൊടുക്കുന്നു. എന്തായിരിക്കും ടിയാന്റെ അവസ്ഥ?

ഇനിയൊരറിയിപ്പുണ്ടാകുന്നത് വരേക്കും നമ്മൾ പ്രേമത്തിലാണ് എന്ന് നീ പ്രസ്ഥാവിച്ചതു മുതൽ ഇവൻ ദദേ അവസ്ഥയിലാണ്. എന്ത് ചെയ്യാനാണ്? ആരോട് പറയാനാണ്?

പ്രഭാതങ്ങളെ പുച്ഛാഭിഷിക്തരാക്കി നിദ്രാലോലുപനായിരുന്ന ഒരാത്മാവ് ഇപ്പോൾ അലാറം വച്ച് എഴുന്നേൽക്കുന്നു; ഗുഡ്മോണിംഗ് സന്ദേശിക്കാനുള്ളതാണ്! കസ്റ്റമർ കെയറുകാരുപോലും വിളിക്കാറില്ലാത്ത ഫോൺ അയാളിപ്പോൾ നിലത്ത് വയ്ക്കുന്നില്ല. എന്തിന്നേറെപ്പറയണം ആയുസ്സൊടുങ്ങാറായ ആ ഫോണിനും അയാൾ നമ്പർ ലോക്കിട്ടു! ആ നിമഷം ഒന്നു വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്ത് ഫോണതിന്റെ ആത്മഹർഷം രേഖപ്പെടുത്തിയതിനു മച്ചിലുരുന്ന വാലുപോയ പല്ലി സാക്ഷി.

ലേകിൻ, ലോകം ഇപ്പോൾ പ്രേമത്തിനു തീരെ അനുകുലമല്ല. തൈമാവിൻ മരതകക്കിങ്ങിണികൾ സ്വർണ്ണമാവും മുന്നേ കരിഞ്ഞു പോകുന്നത്ര ചൂട്. പീക്കിരിപ്പിള്ളേർ പാറയിൽ മുള്ളുന്നതുപോലെ വല്ലപ്പോഴും രണ്ടുതുള്ളി മഴ പെയ്താലായി. ഒരു ക്വാർട്ടർ റമ്മിനു തികയുന്നത്രേം വെള്ളമില്ല ചുറ്റുമെന്ന് സാരം. മുക്തകണ്ഠം വിയർത്തുകുളിച്ചുകൊണ്ട് സുന്ദരാത്രി എന്ന് എത്ര കാലം സന്ദേശിക്കും? പ്രിയതമേ, ആഗോളതാപനം പ്രേമത്തിനും ഭീഷണിയാകുന്നു.

കൊഴമാന്തരങ്ങൾ വേറെയുമുണ്ട്. പ്രേമത്തിലായിരുക്കുമ്പോൾ ലോകം കൊടും സുന്ദരമാണെന്നും ഇച്ചിരിപ്രശ്നമുള്ളതിനെ നമുക്കങ്ങ് നന്നാക്കാൻ പറ്റും എന്നും തോന്നും. ചെറ്യേ ചെറ്യേ പോരായ്മകൾ ക്ഷമിക്കാൻ തുടങ്ങും. ഇന്നലെ സംഭവിച്ചത് ഉദാഹരിക്കാം. കട്ടിലേൽ ഉപേക്ഷിച്ച നിലയിൽ കാണപ്പെട്ട ടി-ഷർട്ട് ഈ ഞാൻ കൊണ്ടുപോയി അലക്കി. അലക്കാൻ വെള്ളത്തിലിട്ടപ്പോഴാണ് ആ തുണിയില്ലാത്ത സത്യം ഓർമ്മ വന്നത്: ടിഷർട്ട് എന്റേതാണെങ്കിലും അത് നത്തോലിമോറനും നിത്യശത്രുവുമായ സ്വന്തം അനിയൻ ഉപയോഗിച്ചിട്ട് എറിഞ്ഞിട്ട് പോയതാണ്. സാധാരണ ഇമ്മാതിരി ഓർമ്മ വന്നാൽ ഷർട്ട് അലക്കാതെ അതേ കട്ടിലിൽ പുനസ്ഥാപിക്കേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ അങ്ങിനെ ചെയ്തില്ല. ക്യോംകി, നോം പ്രേമത്തിലാണ്. ഈ വിവരം അവനെങ്ങാനും അറിഞ്ഞാൽ പഞ്ചാബി ഹൗസിലെ രമണനെപോലെ അലക്കിയലക്കി എന്റെ നടുവൊടിയും. പ്രേമം ആരോഗ്യത്തിനു അത്ര നല്ലതല്ല.

പറഞ്ഞു വന്നത് തൃശ്ശുർ പൂരത്തിനു കൊണ്ടുവന്ന ആനേടെ അവസ്ഥയാണ് പ്രേമത്തിൽ എനിക്ക്. കാഴ്ചക്കാർക്കൊക്കെ ഗംഭീരം. പൂരത്തിനു പൊലിമ. ഫാൻസിനു ഫ്ലക്സിൽ വച്ച് മേനിപറയാൻ ഫോട്ടംസ്. ആനേടെ വെഷമം ആനക്കല്ലേ അറിയൂ? പട്ട, കിട്ട്യാൽ കിട്ടി. എന്നാൽ എഴുന്നെള്ളത്തിനു വല്ല കുറവും ഉണ്ടോ? ഇല്ലതാനും. അതിനാൽ മഹിളകളിൽ ഇടങ്ങേർസ്വരൂപേ, നമ്മുടെ പ്രേമത്തിന്റെ അൽഗോരിതം തയ്യാറാക്കി ഇവനു അയച്ചു തരിക. അനിശ്ചിതത്വങ്ങളുടെ അൽകുൽത്തുകളിൽ നിന്നും ആശ്വാസം ഉണ്ടാകട്ടെ. തന്നെയുമ്മല്ല ഇന്ന് മെയ്ദിനമാണ്. ഈ പ്രേമത്തൊഴിലാളിക്ക് ഇന്നും അവധി ഇല്ല. പ്രേമം അവധിയെടുക്കാവുന്ന തൊഴിലല്ലഎന്ന് എനിക്കറിയാം. അങ്ങനാകുമ്പോഴും, വേതന വർദ്ധനവ് അനുഭാവപൂർവ്വം പരിഗണിക്കുമെന്ന് ആശിക്കട്ടെ.

ഇത് വായിച്ച് നീ പ്രേമത്തെ ശങ്കിക്കരുത്.

നമുക്ക് കണ്ടൽ കാടുകളിൽ അലഞ്ഞു നടക്കാം. ആവാസ്വ്യവസ്ഥ സന്തുലിതമാണോ എന്നും ജലചക്രങ്ങൾ ക്രമാനുഗതമാണൊ എന്നും നോക്കം. കണ്ടലുകളിൽ പ്രാന്തനെപ്പോലെ നമുടെ പ്രേമം വേരുപിടിക്കും. സ്വർണ്ണക്കണ്ടലുകൾ അതിൽ പൂത്തുനിൽക്കും. പുഴമുല്ലകൾ സുഗന്ധം പൂശും. അവിടെ വച്ച് ഞാൻ നിനക്കെന്റെ പ്രേമം തരും. അതിൽ ഉപ്പട്ടിയിലകൾ രുചിക്കും. എന്തെന്നാൽ, പ്രേമം ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ ഉപ്പാകുന്നു.

NB: വൊഡോമാക്സ് എടുക്കൻ മറക്കരുത്. പ്രേമം കൊതുകിനെ പ്രതിരോധിക്കാനിടയില്ല!

എന്ന്

എല്ലാ ആവാസവ്യവസ്ഥയിലും പ്രവാസിയായ കാമുകൻ

Those Melancholy Walks

I left that campus after six years of stay. Very few know the campus as an aquarium of freedom. It is a safe place guarded from the outside world with the walls of invisible bricks. It’s the ideal habitat where you could live in slow-motion. So, people presume that you have to feel a silent beckoning. They ask; don’t you the campus? I am asked to answer that question. I was wondering, didn’t I? 

None believes you, if you answer negatively. Everyone seems to expect the other to miss something. Many want someone to miss them. I would like to be an exception. But, am I really one? However, honestly speaking, I don’t think I miss anything or anyone in particular. Because, when I look back, I could see me with many groups without necessarily being essential to any one in particular. Those groups were incommensurable. You were everywhere but not anywhere in particular. You were a non-localized wave function. When you are a floating being, you are bound to be so. Then, the groups you associate with are but short stations in the long stretch of a single melancholy walk. In that vein, life has not changed much. I am still doing the same stuff. The slight difference is that I have to perform, even though I am not convinced about what I have read. That’s called teaching. Lecturing on those which you hardly like in accordance with the plan of someone unknown is, sometimes, teaching. The new place and seemingly new life, consequently, is not novel enough to miss someone or something. I still eat alone. And, if you eat alone, you are really alone.

But everyone seem to miss something. Anyone who says not, is a liar. But I am a liar. To lie is to be creative. And I am creative, occasionally. However, differentiating the creative and non-creative is difficult, if not impossible. Therefore, trusting my story might not be an act of sanity because no one knows, the narrator included, which part of the story is untrue. When you can’t know what is not-true, you can either believe everything or reject everything. But we, as intelligent rational believers, tend to believe selectively and proclaim that our beliefs are the truth. The proclamations, we trust, effectively hide our motives, which in reality are wide open. Fortunately, biases of the other is also wide open. In effect, we all know each other’s biases while keeping a blind eye towards ours. So, when I, the liar and the narrator bring a story, it’s nobody’s story but only the remnants of an invisible walk. This takes me back to my melancholy walks.

I had long walks in the evenings. I used to walk the same path for some period. But every second walk is novel. Because, I was arguing differently in each step. Most of the arguments I phrased later were shaped in such walks. I may meet familiar faces on the way. We might had a conversation in the last day. But, most of the times, I would fail to recall their name. So, I would share a smile and walk away. Most probably, I do not have anything specific to talk to them. If you don’t have anything specific to talk, don’t talk. That’s my principle. That makes it hard for me to initiate a conversation. And so, I don’t initiate conversations. I know that a gentle “Hi” has the potential to make people feel good and transform relationships. However, I generally fail to time such a “hi” perfectly. Knowing and doing are different. In my lonely steps, I was arguing with someone unknown in a different possible world. I was unsettling firm grounds and on the way I was unsettling myself. I am the Quixote without an accomplice

When I really want to avoid meeting anyone, I go onto the woods. The campus was blessed with areas that was ruled by huge rocks, thorny bushes, lonely palm trees and grandeur banyan trees. There won’t be any noisy crowd in that semi wild. You may meet peacocks, snakes, innumerous birds and occasionally couples in love. I ensure that I would not go anywhere near the privacy seeking couples. Since I walk silently, no one except the birds notice me. Hence I am safe from the disturbed gaze of the occasional couples there. I escape the unfriendliness of such regions before anyone recognizes my presence. In the woods I climb trees and rocks. I love these small trekking. On the top of a steep rock or on a tree, I dream. Silence rules. Thoughts wander in silence. Time ceases. Above the trees, the sun would be winding the day. In the heart of the woods, shadows come swiftly to reclaim their place. But, if it is near by the lake, the top of the rock would be the last place to show you a dark face. From there you witness the casting of a glittering magical net over distance lands. The sun doesn’t leave his presence, even after leaving the place. Slowly, shadows enfold. Nesting birds would signal that it’s time to bid good-by. Then, I too take my leave. In stillness, I walk back. For me, it is not an end of the day. Day and night never end but pause briefly before a transformation. Most probably, it would have filled me with nameless joys and sorrows. After that, sometimes, I walk straight into a bottle of rum. That would extrapolate of the stillness for a while. Probably, this explains my fondness for the burning sourness of rum, which once my friend told me with a smirk, is the only taste I savor without any complains.

If it’s late enough in the night, none except the campus dogs meet you on the road. Dogs in the campus are friendly creatures for they don’t overburden their face with political correctness. With them you feel that you are a ghost who walks. The night roads are entirely different. They show the signs of the season in which you are in. Winter nights are the best. Silence rein the land. Light posts paint the mist. You could spend hours with such a painting. I don’t prefer yellow but the painting a sodium vapor lamp does on the misty canvas of a cold night is something I marvel at. The mercury vapor lamp colours something entirely different. At the edges of white light, the shadows and mist of a winter night moor poetry. Then I may recall the beauty of the light spectrum I have observed in my physics lab. Prisms brought pieces of rainbow to the semidarkness of physics lab. I smile at the equations I have long forgotten. All that happened long back. Specters of the past will generally lead you to old love stories. Thoughts may wander around that rare beautiful face which once burdened itself with my love. I thank her for her braveness to move on. Even though it is almost morning, I wish her and her kids good night. That would then complete the circle. In the campus the roads somehow got the shape of a closed figure. I go back to the room. I would surely fall asleep before the mess time.

So, if you press, I may say, I miss those long melancholy walks. Here, you just can’t walk freely. The roads are noisy. In the night, you know, you are not free enough to travel by foot. In the evening you just don’t find silence. You may visit the nearby beach. But beaches are always crowded. So, go back to the dull silence of your room and eat alone.

അനന്തരം പ്രേമം

അനന്തരം അവന് പ്രേമിക്കാനും ചുംബിക്കാനും തോന്നി. തോന്നൽ നന്ന് എന്നുകണ്ട്‌ അവൻ ആഹ്ലാദിച്ചു. അവനവനെത്തന്നെ ചുംബിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്നും ആ പ്രേമത്തിൽ ഒരിതില്ലെന്നും തിരിയുകയാൽ അവൻ ജന്നലുകൾ തുറന്നു മാനത്തേക്കു നോക്കി. പുച്ഛച്ചിരിയുമായി തെങ്ങിനു മുകളിൽ നിന്നും ചന്ദ്രൻ അവനെ നോക്കി. അവനോ‌ ആ പുച്ഛം മനസ്സിലായതില്ല. തലക്കുള്ളിൽ പ്രേമത്തിന്റെ നിലാവുദിച്ചനേരം ഒരുത്തനും പുച്ഛം മനസ്സിലാവുകയില്ല എന്നത് ഒരു കാര്യവുമില്ലാത്ത നേരാകുന്നു. പുച്ഛം ഇവന്റെ പ്രിയ ഭാവം. അത് തെളിയാൻ നേരം വെളുക്കണം.

പ്രപഞ്ചാരംഭം മുതൽ പ്രേമവും നിലാവും തമ്മിൽ അതിമനോഹരമായ അവിഹിതങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത് അവൻ ഓർത്തു. വിഹിതത്തിലുള്ള വാടക ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അരസികവർത്തമാനം വീട്ടുടമസ്ഥന്റെ രൂപത്തിൽ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വാടകക്കാര്യം അവധിക്കെടുപ്പിച്ചപ്പോഴേക്കും പുറത്ത് കാത്തുനിന്ന ചുംബനപ്രിയരാം കൊതുകുകൾ അകം പൂകി ആ രാവ് പ്രേമത്തിനുള്ളതാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കി. നീലനിലാവിന്റെ നിർമ്മതയിൽ വാടകക്കാശെന്ന വകയ്ക്കു കൊള്ളാത്ത ദുരന്തം നഞ്ചുകലക്കിയതിൽ പ്രതിഷേധിച്ച് അവൻ ജന്നലുകൾ കൊട്ടിയടച്ചു.

പ്രേമിക്കുന്നവരുട പാരമ്പര്യത്തിനു ഊനം വാരാതിരിപ്പൻ അവൻ ഉത്തമഗീതമെടുത്ത് വായിച്ചു. പ്രേമവും വീഞ്ഞും കാമുകിയുടെ സൗന്ദര്യവും പാതിരിമാരുടെ പെഴപ്പുകളെ വകവയ്ക്കാതെ ബൈബിളിൽ വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കണ്ട് അവൻ അഹ്ലാദിച്ചു. "നിന്റെ പ്രേമത്തെ വീഞ്ഞിനേക്കാൾ ശ്ലാഖിക്കും" എന്ന വാചകം അവനെ ഹഠാദാകർഷിച്ചു. എന്നാലും കുറച്ചു കൂടി നന്ന് റമ്മായിരിക്കും എന്ന് അവൻ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞു. "എന്റെ പ്രിയേ‌, നീ സുന്ദരി, നീ സുന്ദരി തന്നേ; നിന്റെ കണ്ണു പ്രാവിന്റെ കണ്ണുപോലെ ഇരിക്കുന്നു” എന്ന് അവൻ വായിച്ചു. തലേ ഞായറാശ്ച കഴുകിയിട്ട ഷർട്ടിൽ തൂറിയിട്ട് പറന്നു പ്രാവുകൾ ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ അവന്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് പറന്നു വന്നു. പ്രേമിക്കുകയല്ലേ‌, കറ നല്ലതാണ് എന്നവൻ സമാധാനിച്ചു. ഉത്തമഗീതത്തിൽ പ്രേമം കടുത്തു. അതിൽ മുലകളെയും ഉമ്മകളെയും പറ്റി പറയാൻ തുടങ്ങി. പ്രേമമില്ലാത്ത ജീവിതം ബിറ്റില്ലാത്തെ എ പടം പോലെ നിരർത്ഥകമെന്ന് അവനു തോന്നി. സത്യവേദപുസ്തകം താഴെവച്ചു.

ജനൽ വീണ്ടും തുറക്കപ്പെട്ടു. ചന്ദ്രൻ കാർമേഘങ്ങളാൽ പുച്ഛം മറച്ചു. തട്ടമിട്ട മുഖം മറച്ച് ഏതോ സുന്ദരിയാണ് ചന്ദ്രൻ എന്ന് അവനു തോന്നു. ആ മണ്ടത്തരത്തിനു നേരെ നക്ഷത്രങ്ങള്‌ കണ്ണടച്ചു.

പ്രേമം സ്റ്റാറ്റസ് ആക്കാൻ അവൻ ഫേസ്ബുക്ക് മലർക്കെ തുറന്നു. ഉദ്ധരിച്ച ലിംഗാരാധകർ പ്രേമത്തെ ചൂരലിനടിക്കുന്നതിന്റെ ഫോട്ടംസ് ഫേസ്‌‌ബുക്കിൽ കണ്ടു. പകലുകൾ‌ പ്രേമിക്കാൻ പറ്റിയതല്ലെന്ന് അവനു വെളിപാടുണ്ടായി. ഉമ്മവയ്ക്കേണ്ടത് വീട്ടിൽ വച്ചാണെന്ന മഹദ്വചനം പതിയെ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

പ്രേമം ഉണ്ടാകുന്നതിന്നും മുന്നേ‌യുണ്ടായ ആദിപുരാതനമായ ഗദ്ഗദം അവനെ പൊതിഞ്ഞു.